داوود جنبش، خبرنگار پیشین بیبیسی و گرداننده پادکست اشرف غنی، رئیسجمهور پیشین افغانستان، میگوید که نام زبان «دری» از گذشته در نهادهای آموزشی افغانستان رایج بوده و اصطلاح «فارسی دری» بعدها ساخته شده است.
جنبش در یادداشتی با اشاره به دوران تحصیل خود نوشته است که دیپارتمنت مربوط به این زبان، هم در زمان دانشجویی او و هم پیش و پس از آن، همواره با نام «دری» شناخته میشد.
او تأکید کرده است: «از زمان تحصیل من و قبل و بعد از آن، این دیپارتمنت همیشه دری نام داشت. اصطلاح فارسی دری بعداً جعل شد.»
این خبرنگار پیشین برای پشتیبانی از دیدگاه خود به بحثهای لویه جرگه قانون اساسی سال ۱۳۴۳ خورشیدی اشاره کرده است.
جنبش از غلام حیدر پنجشیری، یکی از نمایندگان آن لویه جرگه، نام برده و سخنان او درباره نام زبان را نمونهای از تأکید بر هویت مستقل نام «دری» در افغانستان دانسته است.
او به نقل از پنجشیری نوشته است: «زبان ما دری است … چرا فارسی بگوییم.»
جنبش با بازنشر این سخنان، از مخاطبان خود خواسته است که برای شناخت پیشینه نام زبان دری در افغانستان، به بحثهای تاریخی و مواضع نمایندگان لویه جرگه قانون اساسی سال ۱۳۴۳ توجه کنند.
اظهارات او در ادامه بحثهای دیرینه درباره نامگذاری زبان فارسی و دری در افغانستان مطرح میشود؛ موضوعی که در کنار جنبههای زبانی و تاریخی، با مسائل هویتی و سیاسی نیز پیوند خورده است.
در قانون اساسی سال ۱۳۴۳ افغانستان، «پشتو» و «دری» بهعنوان زبانهای رسمی کشور به رسمیت شناخته شدند. با این حال، درباره پیشینه تاریخی نامهای فارسی و دری و نسبت این دو اصطلاح، دیدگاههای متفاوتی وجود دارد.
از دیدگاه زبانشناسی، دری افغانستان یکی از گونههای زبان فارسی به شمار میرود، اما کاربرد نام «دری» در افغانستان دارای پیشینه تاریخی و جایگاه رسمی است.
داوود جنبش در یادداشت خود توضیح بیشتری درباره زمان دقیق پیدایش اصطلاح «فارسی دری» یا شواهد تاریخی مربوط به ادعای جعل آن ارائه نکرده است.
بحث بر سر نام «دری» و «فارسی» در افغانستان در سالهای گذشته بارها میان نویسندگان، پژوهشگران، فعالان فرهنگی و چهرههای رسانهای مطرح شده و همچنان از موضوعات مورد اختلاف در فضای فرهنگی کشور است.