در حالی که طالبان شبکه دوربین‌های نظارتی را در کابل گسترش داده‌اند، انتقادهایی مطرح شده است که استفاده از فناوری برای نظارت بر شهروندان با بهبود خدمات عمومی و ایمنی شهری تناسب ندارد.
در جاده ۴۰ متره تایمنی کابل، دوربین‌های نظارتی از چند جهت خیابان را پوشش می‌دهند، اما در کنار آن‌ها چراغ ترافیکی خاموش دیده می‌شود و نشانه‌ای از تجهیزات کنترل سرعت وجود ندارد. این وضعیت پرسش‌هایی را درباره اولویت‌های اداره طالبان در استفاده از فناوری در پایتخت مطرح کرده است.
براساس اطلاعات ارائه‌شده، نزدیک به ۱۰۰ هزار دوربین نظارتی در کابل وجود دارد. طالبان می‌گویند این دوربین‌ها برای جلوگیری از جرایم و تأمین امنیت به کار گرفته می‌شوند. با این حال، روشن نیست تصاویر ثبت‌شده چگونه نگهداری می‌شوند، چه افرادی به آن‌ها دسترسی دارند و چه سازوکارهایی برای جلوگیری از سوءاستفاده از این اطلاعات وجود دارد.
نگرانی دیگر این است که چنین شبکه گسترده‌ای از نظارت، در نبود تضمین‌های شفاف برای حفظ حریم خصوصی، می‌تواند برای ردیابی منتقدان یا نظارت بر زندگی شهروندان نیز مورد استفاده قرار گیرد.
گسترش تجهیزات نظارتی در شرایطی صورت می‌گیرد که مردم افغانستان همچنان با فقر، مشکلات اقتصادی و کمبود فرصت‌های کاری و آموزشی روبه‌رو هستند و میلیون‌ها دختر از آموزش متوسطه و دانشگاه محروم‌اند.
منتقدان می‌گویند در حالی که توانایی طالبان برای نظارت بر شهروندان افزایش یافته، فرصت‌های آنان محدودتر شده است و حکومت باید همان اندازه که برای گسترش ابزارهای نظارتی هزینه و تلاش می‌کند، برای ایجاد شغل، آموزش، خدمات عمومی و ایمنی جاده‌ها نیز سرمایه‌گذاری کند.
از روزنامه‌نگاری مستقل حمایت کنید
حمایت شما به ما کمک می‌کند تا به ارائه گزارش‌های دقیق و بی‌طرف ادامه دهیم و صدای کسانی را که اغلب نادیده گرفته می‌شوند، بلندتر کنیم.
