نورالحق انور، رئیس اداره امور طالبان، در همایشی در کابل مدعی شد که ساختار حاکم کنونی در افغانستان «همهشمولترین حکومت» در تاریخ این کشور است و به گفته او، چنین سطحی از شمولیت در هیچ دورهای تجربه نشده است. او همچنین تأکید کرد که این حکومت برای «افغانهای اصیل» ساخته شده و شهروندان باید از آن حمایت کرده و از دستوراتش پیروی کنند.
این ادعاها در حالی مطرح میشود که گزارشهای نهادهای پژوهشی بینالمللی، از جمله انستیتیوت خاورمیانه، تصویر متفاوتی ارائه میکند. بر اساس این گزارشها، بیش از ۹۰ درصد ساختار رهبری و اداره طالبان در اختیار یک قوم مشخص قرار دارد و دیگر اقوام نقش بسیار محدود یا نمادین در تصمیمگیریهای کلان دارند.
همزمان، نبود کامل زنان در کابینه و ساختار قدرت طالبان، یکی از محورهای اصلی انتقاد شهروندان و فعالان مدنی است. منتقدان میگویند در حالی که طالبان از «همهشمول بودن» سخن میزنند، زنان نهتنها از حضور در حکومت محروماند، بلکه با محدودیتهای گسترده در حق کار، آموزش و مشارکت اجتماعی نیز روبهرو هستند.
شماری از شهروندان افغانستان میگویند حکومتی که اکثریت قاطع آن در اختیار یک قوم باشد و نیمی از جمعیت کشور، یعنی زنان، بهطور کامل از ساختار قدرت حذف شوند، نمیتواند مدعی شمولیت و نمایندگی از همه مردم افغانستان باشد. به باور آنان، فاصله میان ادعاهای مقامهای طالبان و واقعیتهای موجود، روزبهروز بیشتر شده و نارضایتی عمومی را افزایش داده است.
