دکتر سیما سمر، رییس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان، در گفتوگویی تازه با روزنامه گاردین هشدار داده است که جامعه جهانی توجه خود را از افغانستان برداشته و این بیتوجهی میتواند پیامدهای خطرناکی نهتنها برای افغانستان، بلکه برای جهان داشته باشد.
سیما سمر که اکنون در تبعید بهسر میبرد، وضعیت کنونی افغانستان تحت حاکمیت طالبان را «امنیت قبرستان» توصیف کرده و گفته است: «شاید امروز انفجارهای کمتری باشد، اما این آرامش شبیه آرامش قبرستان است؛ جایی که کسی اعتراض نمیکند.»
او با اشاره به محدودیتهای گسترده علیه زنان و دختران افزود: «چه نوع امنیتی است وقتی یک زن نمیتواند آزادانه در خیابان راه برود؟ وقتی دختران از رفتن به مکتب محروماند؟ وقتی خانوادهها برای یک وعده غذا مشکل دارند؟ این امنیت انسانی نیست.»
سیما سمر که پس از سال ۲۰۰۱ بهعنوان وزیر امور زنان و سپس رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان فعالیت داشت، گفت بیتوجهی کنونی جهان به افغانستان، یادآور وضعیت پس از سقوط حکومت مورد حمایت شوروی در سال ۱۹۹۲ است؛ دورانی که کشور وارد جنگهای داخلی شد و در نهایت زمینه بازگشت طالبان و شکلگیری تهدیدهای جهانی را فراهم کرد.
او تأکید کرد: «ما پیش از این هم پیامدهای فراموش کردن افغانستان را دیدهایم. این فقط فاجعهای برای افغانستان نیست، بلکه برای جهان نیز خطرناک است.»
سمر در سخنرانی خود در پارلمان استرالیا در ۱۴ دسامبر نیز به دستاوردهای دو دهه گذشته اشاره کرد و گفت با وجود تمام ضعفها و فساد، میلیونها دختر به مکتب رفتند و زنان در سیاست و جامعه نقش فعالی داشتند، اما همه این دستاوردها پس از بازگشت طالبان از میان رفت.
به گفته او، وعدههای طالبان درباره رعایت حقوق زنان و اقلیتها «واقعیت نداشته» و آنچه امروز جریان دارد، نوعی «سرکوب سازمانیافته و سیستماتیک» است که میتوان آن را «آپارتاید جنسیتی» نامید.
سیما سمر همچنین از جامعه جهانی، بهویژه استرالیا، خواست که در برابر طالبان سکوت نکند و از بهرسمیتشناسی نمایندگان این گروه خودداری کند. او حفظ اعتبار دیپلماتیک سفارت افغانستان وابسته به حکومت پیشین را پیامی مهم برای دفاع از حقوق بشر دانست.
با وجود همه این تاریکیها، سیما سمر از «نشانههای کوچک مقاومت» در افغانستان سخن گفت؛ از آموزگارانی که مخفیانه به دختران درس میدهند و زنانی که با حضور در جامعه، صدای خود را خاموش نمیکنند.
او در پایان گفت با وجود ویرانی خانه پدریاش در غزنی و تبعید اجباری، هنوز خود را افغان میداند و آرزو دارد روزی به کشورش بازگردد: «دوست دارم روزی در افغانستان بمیرم.
