حفیظ منصور، عضو ارشد جبهه مقاومت ملی افغانستان و از اعضای پیشین هیأت گفتوگوهای صلح با طالبان، میگوید که طالبان اساساً به گفتوگوهای سیاسی باور ندارند و تنها زبانی را که میشناسند، «زور و جنگ» است. او تأکید کرده است تجربه گفتوگوهای صلح نشان داد که طالبان از روندهای سیاسی صرفاً بهعنوان ابزار استفاده میکنند و تعهدی به تفاهم و سازش ندارند.
آقای منصور در واکنش به شکلگیری ائتلاف جدیدی از چهرههای سیاسی مخالف طالبان گفته است که در اصل با ایجاد چنین ائتلافی موافق است، اما در مورد ساختار، رهبری و کارآمدی آن ملاحظات جدی دارد. به گفته او، موفقیت هر ائتلاف سیاسی نیازمند رهبری قوی، برنامه روشن و اجماع واقعی میان اعضاست؛ مسائلی که به باور وی، هنوز بهگونه کامل فراهم نشده است.
او بهطور مشخص رهبری حنیف اتمر، وزیر خارجه پیشین افغانستان، را برای این ائتلاف زیر پرسش برده و گفته است که اتمر توان و جایگاه لازم برای رهبری یک ائتلاف فراگیر سیاسی را ندارد. منصور تأکید کرده است که چهرههای سیاسی باید پیش از مطرحکردن خود بهعنوان رهبر، از حمایت گسترده نیروهای سیاسی و اجتماعی برخوردار باشند.
این عضو جبهه مقاومت ملی همچنان به وضعیت حمایتهای منطقهای و بینالمللی اشاره کرده و گفته است که برخی کشورهای منطقه با سیاستمداران و جریانهای سیاسی ضد طالبان روابط خوبی دارند و از آنان بهگونه سیاسی و دیپلماتیک حمایت میکنند، اما هیچ کشوری در جهان حاضر نشده است از جبهههای مقاومت نظامی ضد طالبان حمایت عملی کند.
به گفته حفیظ منصور، نبود حمایت خارجی، بهویژه در بخش تأمین مالی و تجهیزات نظامی، یکی از دلایل اصلی کمرنگ بودن فعالیتهای نظامی جبهه مقاومت ملی است. او تصریح کرده که این جبهه با کمبود شدید سلاح، مهمات و امکانات نظامی روبهرو است و هیچ منبع مشخصی برای خرید تجهیزات جنگی در اختیار ندارد.
منصور در پایان افزوده است که تا زمانی که جامعه جهانی و کشورهای تأثیرگذار رویکرد خود را در قبال طالبان تغییر ندهند و از فشارهای سیاسی فراتر نروند، چشمانداز مقابله مؤثر با طالبان، چه در عرصه سیاسی و چه در میدان نظامی، با چالشهای جدی روبهرو خواهد بود.
