پس از نشر خبرهایی درباره مرگ «فرخنده»، دختر ۱۷سالهای که تازه ازدواج کرده بود، فوزیه کوفی، عضو پیشین پارلمان افغانستان، در واکنش به این گزارشها گفته است که تا زمانیکه جزییات این رویداد بهگونهٔ دقیق تأیید نشود، در مورد پرونده مشخص فرخنده اظهارنظر نخواهد کرد؛ اما به گفته او، این حادثه بار دیگر یک حقیقت تلخ را برجسته میسازد ازدواجهای اجباری و کودکهمسری همچنان یکی از مشکلات جدی افغانستان است.
کوفی در یادداشتی که منتشر کرده، تأکید میکند که تفاوت امروز با گذشته بسیار عمیق است. او میگوید در گذشته نهادها و قوانینی وجود داشت که هرچند کامل نبود، اما توانایی مداخله و حفاظت از زنان و دختران را داشت. قانون منع خشونت علیه زنان، قانون اساسی، دادگاهها، پولیس، و رسانههای آزاد بخشی از ساختارهایی بودند که از حقوق زنان دفاع میکردند.
او نمونهای از گذشته را یادآوری کرده و گفته است: «در یکی از پروندهها در غور، دختر هفتسالهای که قربانی تلاش برای ازدواج اجباری شده بود، در یک خانهٔ امن نگهداری شد و مردی که قصد داشت او را به همسری بگیرد، براساس قانون به دادگاه معرفی گردید.» به گفته او، در آن زمان هرگاه موارد کودکهمسری گزارش میشد، سیستم قضایی و نهادهای مسئول واکنش نشان میدادند و خانوادهها و فعالان مدافع حقوق زنان میتوانستند مداخله کنند.
اما کوفی میگوید که امروز بیش از ۱۷ میلیون زن و دختر در افغانستان زیر سلطهٔ گروهی زندگی میکنند که «سرکوب زنان» بخشی از هویت و سیاست رسمی آن است. او میافزاید: «بسیاری از زنان به من میگویند زندگی تحت حاکمیت طالبان برای آنان مانند ‘مرگی تدریجی’ است.»
به باور او، در شرایط کنونی همه سازوکارهای حمایتی فروپاشیده و امکانات قانونی و اجرایی برای جلوگیری از ازدواجهای اجباری، خشونت و نقض حقوق زنان از بین رفته است.
کوفی در پایان با تأکید بر ادامهٔ مقاومت گفته است:
«ما مبارزه میکنیم و پیروز خواهیم شد. تسلیم شدن در قاموس ما نیست.»
